23
Feb
2015
0

Wat je moet weten over medicatie bij ADD

ADD wordt wel gezien als ADHD zonder H. Tegenwoordig is het een subvorm van ADHD, officieel gedefinieerd als ‘ADHD van het overwegend onoplettend type’. ADHD’ers en ADD’ers hebben een zeer creatieve geest, hun aandacht springt van hot naar her en ze hebben weinig overzicht in hun hoofd. De één wordt daar helemaal hyper van (hence the ‘H’), bij de ander leidt dat juist tot een zekere inactiviteit: de typische ADD’er is dromerig, vergeetachtig, ongeorganiseerd, introverter dan de ADHD’er en een meester in het uitstellen.

Enfin, als je ermee bekend bent, dan heb je er waarschijnlijk wel een vaag idee van. En voor jou is deze post ook bedoeld. De laatste jaren is er veel aandacht voor ADD en wordt de diagnose steeds vaker gesteld. (Terecht of onterecht, daar kun je over twisten, maar daar gaat het nu niet om). Vaak wordt ook medicatie zoals ritalin of concerta (methylfenidaat) voorgeschreven. En dat werkt voor veel mensen dagen, maanden, soms jarenlang heel goed. Maar hoe werkt die medicatie nou precies?

Methylfenidaat is een oppepper. Sommigen maken de vergelijking met speed: niet geheel onterecht, want methylfenidaat en amfetamine zijn aan elkaar verwant en hebben vergelijkbare effecten. Je lichaam en geest worden op scherp gezet: dat betekent dat het voor de ADHD’er makkelijker wordt zijn aandacht ergens bij te houden en overzicht te scheppen. Heb je met H, dan betekent dat dus dat je wat minder als een kip zonder kop rondstuitert. Heb je zonder H, dan betekent het vooral dat je makkelijker aan dingen begint en ook afmaakt.

Een ander ziektebeeld dat kan bijdragen aan een gebrek aan energie, focus en overzicht: bijnieruitputting. De bijnier maakt cortisol (stresshormoon) aan. Een bepaalde hoeveelheid cortisol is nodig om te kunnen functioneren, wakker te zijn en alert. Maar staat het lichaam onder stress, dan maakt de bijnier veel meer cortisol aan, en dat kan op den duur tot klachten leiden. Tegenwoordig is ons leven veel stressvoller dan waar onze genen voor gemaakt zijn: naast zorgen voor eten, onderdak en onze kinderen zitten we met allerlei regelzaken, administratie, hypotheken, verzekeringen, belastingaangiftes en noem maar op. (Stress die veelal voor de ADD’er, met of zonder H, nog een flink stuk hoger ligt dan voor de onbestempelde mens). Door continue stimulatie van stress, cafeïne, suiker en stimulerende middelen kan de bijnier uitgeput raken. Een uitgeputte bijnier kan in niet-stresssituaties niet meer voldoende cortisol produceren om aan de ‘baseline’ behoefte te voldoen: dit leidt tot chronische vermoeidheid, afhankelijkheid van suiker/cafeïne en andere stimulerende middelen en een scala aan andere gezondheidsklachten zoals een slecht functionerend immuunsysteem en een grotere kans op allergieën. Omdat ieder middel dat de bijnier extra stimuleert de situatie op den duur alleen verergert, kan het helen van een uitgeputte bijnier alleen op een natuurlijke manier.

Gaar er al een bel rinkelen? ADD’ers hebben meer stress en dus meer kans op bijnieruitputting. Bijnieruitputting verergert op zijn beurt de symptomen van ADD en de kans op allergieën en overgevoeligheden, die in de meeste gevallen ten grondslag liggen aan ADD. Cirkel rond. Oh nee! Voeg daar nog aan toe: stimulerende middelen in de vorm van methylfenidaat.

Natuurlijk heeft niet iedere ADD’er ook last van een uitgeputte bijnier. Net als ADD in de reguliere sector, wordt in de alternatieve hoek bijnieruitputting (te?) veelvuldig gediagnosticeerd. Ik wil hier ook niet de suggestie wekken dat medicatiegebruik altijd leidt tot bijnieruitputting. Desalniettemin is de kans dat je je bijnier uitput als ADD’er behoorlijk groter, en versterken beide aandoeningen elkaars symptomen. De combinatie wordt veel over het hoofd wordt gezien, vooral omdat het euvel van de uitgeputte bijnier in de reguliere sector nog niet erkend of herkend wordt.

ADD, bijnieruitputting en methylfenidaat. Gaat best even goed. Heel goed, zelfs, vaak. Zo ook bij mij, ooit, mag je best weten. Heerlijk, dingen voor elkaar krijgen in één dag waar je voorheen drie dagen over deed. Wie wordt daar niet blij van? Jammer alleen dat het na 2 weken toch weer gewoon 2 of 3 dagen duurde. En mijn vermoeidheid er op de langere termijn beslist niet minder op werd. Ikzelf besloot uiteindelijk te stoppen en mijn ADD (of wat het dan ook is) op een andere manier te benaderen.

"If a cluttered desk is a sign of a cluttered mind, of what then is an empty desk a sign?"

“If a cluttered desk is a sign of a cluttered mind, of what then is an empty desk a sign?”

Zitten er dan helemaal geen voordelen aan medicatie? Als rechtgeaarde geitenwollensok moet ik nu natuurlijk heel hard ‘NEE’ roepen. Maar dat doe ik niet. Want soms heeft (tijdelijk) gebruik wel degelijk voordelen. De succeservaringen, het wél dingen voor elkaar krijgen, een georganiseerd huishouden hebben of op tijd op je afspraken komen: het zijn ervaringen die zeker een verschil kunnen maken. Soms helend en nodig om je los te maken van oude overtuigingen over jezelf die je jouw hele leven zijn ingewreven. Lui, ongeinteresseerd, ongemotiveerd. Rommelig. Ze kan het wel, maar ze doet het niet.

Maar hoe dan wel? Want óók zonder medicatie blijft het een negatieve spiraal, wanneer er sprake is van bijnierproblemen – ADD leidt tot meer stress leidt tot verdere uitputting van de bijnier leidt tot verergerende ADD symptomen. In ieder geval begin je bij de ADD: want die is een bron van stress die eerst moet worden aangepakt om de bijnier te kunnen helen. En dat kan! Er is namelijk in veel gevallen een natuurlijke oplossing voor ADD. En die is zelfs effectiever dan medicatie. (Voel je vooral niet buitengesloten als je met ‘H’ hebt, voor jou geldt dit ook). Uit onderzoek blijkt dat in meer dan 65% van de gevallen voedselovergevoeligheid ten grondslag ligt aan AD(H)D. En daarmee kun je aan de slag! Nu heeft die voedselovergevoeligheid natuurlijk ook weer een oorzaak, en ook daaraan kun je met de juiste voeding en adviezen veel doen.

Veranderingen in de voeding liggen aan de basis van een natuurlijke behandeling van ADD, en daarmee kun je de symptomen meestal grotendeels wegnemen. Maar daarnaast heb je in de loop der jaren allerlei overtuigingen over jezelf opgedaan, die je kunnen verhinderen om werkelijk in je kracht te gaan staan. In de praktijk combineer ik daarom voedingsadviezen met coaching op het gebied van zelfbeleving en -expressie: Hoe kijk je naar jezelf? En wat blijft er over wanneer je die negatieve overtuigingen, die je in de loop der jaren hebt opgedaan, los kunt laten? Zo heb ik mezelf aangewend te stoppen met me te verontschuldigen wanneer mijn huis rommelig is bij onverwachte visite. “Welkom in ons atelier” zeg ik tegenwoordig, met dank aan een lieve collega die me dit prachtige voorbeeld gaf :).

Meer weten? Lees hier verder of stuur me een mail.

Leave a Reply